Tuesday, September 20, 2016


ΗΧΗΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ 
ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

διερευνώντας τη σχέση ήχου 
και αρχιτεκτονικού περιβάλλοντος
με αφορμή ένα κείμενο 
του Βασίλη Γιαννάκη


Ιερά Μητρόπολις των Αθηνών, 1955


Μας ξυπνούσαν χαράματα, γύρω στις 5:30 ανήμερα τα Χριστούγεννα, φορούσαμε τα καλά μας και κάθε χρόνο, από την δεκαετία του ΄50 που θυμάμαι, σπεύδαμε στην Μητρόπολη των Αθηνών μέσα στην νύχτα για να παρακολουθήσουμε-να απολαύσουμε έλεγε ο πατέρας μου-την Χριστουγεννιάτικη λειτουργία και τις ψαλμωδίες υπό την διεύθυνση του Σπυρίδωνα Περιστέρη. 

η χορωδία της Μητροπόλεως υπό την διεύθυνση του Σπυρίδωνα Περιστέρη τη δεκαετία του '60

Θεωρούσαμε τότε βασανιστική αυτή την πρωινή εξόρμηση, που μας ανάγκαζε να παραμένουμε όρθιοι επί δύο τουλάχιστον ώρες μέσα σε μια ομολογουμένως εορταστική ατμόσφαιρα στην φωταγωγημένη και μεγαλοπρεπή αυτή εκκλησία, που ήταν πάντα συνδεδεμένη με τους μεγάλους εορτασμούς και επετείους. Επιστέφοντας στο σπίτι νωρίς το πρωί στρωνόταν το εορταστικό τραπέζι και απολαμβάναμε μεζέδες στην σχάρα και άλλα εδέσματα μαζί με τα σχετικά γλυκά των Χριστουγέννων. Ήταν κάτι σαν ανταμοιβή για την πρωινή δοκιμασία που συνεχίστηκε επί χρόνια.

Ιερά Μητρόπολις των Αθηνών, Menelaos Myrinas/SOOK, 2016

Αρκετές δεκαετίες αργότερα το απόγευμα του Σάββατου 2 Ιουλίου 2016, σκυμμένος στον υπολογιστή μου άκουσα από την τηλεόραση εν μέσω του ζάπινγκ της συντρόφου μου, μια εξαιρετικά οικεία ψαλμωδία, που μου έφερε αυτόματα τις μνήμες της δεκαετίας του 50. Αιφνιδιάστικα και έστρεψα την προσοχή μου! Ακριβώς η ίδια εκφορά και κυρίως η ίδια χροιά. Ήταν ο Πανηγυρικός Εσπερινός στην Μητρόπολη των Αθηνών που επανα-λειτουργούσε μετά από πολλά χρόνια, λόγω σοβαρών ζημιών που είχε υποστεί στον σεισμό του 1999

Μετά από τόσα χρόνια και παρά την απουσία του Σπυρίδωνα Περιστέρη ξανα-άκουγα από τους ψάλτες και πιθανούς μαθητές του, όλα όσα ακριβώς είχα βιώσει με τις τότε ψαλμωδίες των Χριστουγέννων, αλλά και αργότερα με τις μεταδόσεις της κυριακάτικης λειτουργείας από τα ραδιόφωνα, που ακουγόντουσαν τα πρωινά στην γειτονιά.

Ιερά Μητρόπολις των Αθηνών, Menelaos Myrinas/SOOK, 2016

Προβληματίστηκα για αυτή την ομοιότητα. Γιατί δεν αρκούσε μόνο η παρουσία των μαθητών του Περιστέρη για να ερμηνευτεί. Ήταν κυρίως ο ξεχωριστός χρωματισμός του ήχου που επαναλαμβανόταν. 

Άρχισα να αναζητώ από πού μπορεί να προκύπτει αυτή η ομοιότητα. Και τελικά υπέθεσα ότι μάλλον πρέπει να οφείλεται στην εσωτερική δομή και μορφολογία του ναού, κάτι που τελικά προσδίδει μια ηχητική ταυτότητα στο κτίριο που συγκροτείται από την αρχιτεκτονική του και διατηρείται μέσα στον χρόνο. Χρόνια μετακομίζοντας από σπίτι σε σπίτι  παρατηρώ πώς αλλάζει η χροιά του ήχου του πιάνου, η ποιότητα του ήχου των στεροφωνικών, ακόμη και η φωνή μου, σε σχέσει με το μέγεθος και τις εσοχές των χώρων, το ξύλινο δάπεδο, ή τα μεγάλα ή τα μικρά κουφώματα. Ένα ενδιαφέρον παιχνίδι ακουστικής ...

Ιερά Μητρόπολις των Αθηνών, Menelaos Myrinas/SOOK 2016



Στις συνάξεις των αρχιτεκτόνων τις Τετάρτες στου Οικονόμου, συζητήθηκε το θέμα με τον συνάδελφο αρχιτέκτονα Βασίλη Γιαννάκη, που εκτός από εξαιρετικός αρχιτέκτων ασχολείται σοβαρά από τα νεανικά του χρόνια με τις χορωδίες, την Λυρική Σκηνή και τις όπερες και παράλληλα συχνά συμμετέχει ως ψάλτης στις εκκλησίες. Ο Γιαννάκης έχει μακρά και συνεχή απασχόληση με τη βυζαντινή μουσική μετά από συστηματική μαθητεία με δάσκαλο τον Κατουνακιώτη Δοσίθεο,κ.ά. Μου εκμυστηρεύτηκε ότι το θέμα τον έχει απασχολήσειεδώ και πολλά χρόνια και έχει γράψει σχετικό κείμενο για την επίδραση της αρχιτεκτονικής διαμόρφωσης στον ήχο, που δεν έχει δημοσιευτεί. Του το ζήτησα για να το δημοσιεύσω και ανταποκρίθηκε:


ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ: ΧΩΡΟΣ ΚΑΙ ΗΧΟΣ
μια πρώτη προσέγγιση στο θέμα της σχέσης ήχου και αρχιτεκτονικής 

Βασίλης Γιαννάκης

Αυτό το μικρό κείμενο, γράφει στην εισαγωγή o Βασίλης Γιαννάκης , αποτελεί μια πρώτη προσέγγιση στο θέμα της σχέσης ήχου και αρχιτεκτονικής.

Από τη μια μεριά συζητείται η πιθανή επίδραση της αρχιτεκτονικής διαμόρφωσης του εσωτερικού του χριστιανικού και κυρίως του βυζαντινού ναού στη δομή και τη μορφή της λειτουργικής μουσικής, δηλ. της μουσικής που εξυπηρετούσε τα τελετουργικά δρώμενα και από την άλλη το κατά πόσο το στοιχείο του ήχου, ως αρμονικός ήχος ή θόρυβος, μπορεί να συμμετέχει στην συνθετική διαδικασία της διαμόρφωσης του αρχιτεκτονικού περιβάλλοντος (εξωτερικού και εσωτερικού), όπως συμβαίνει με το φως και τη σκιά, το χρώμα, τη γεωμετρία και τον όγκο.

Διαβάστε το κείμενο αυτό μαζί με το βιογραφικό του Βασίλη Γιαννάκη, κάνοντας ΚΛΙΚ εδώ



Thursday, September 15, 2016


ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΛΕΜΠΑΣ 
ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
Μέρος 2ο

Ομάδα Micromega
Εύφημος Μνεία

Σε συνέχεια της παρουσίασης του τρίτου βραβείου (βλέπε εδώ) με τίτλο: «Ελάχιστη Δομή» και Ομάδα Μελέτης το γραφείο Petrās Architecture (Τσαμπίκος Πετράς, Γιώργος Χούσος), θα ήθελα να παρουσιάσω μια ακόμη μελέτη, μιας ομάδας νέων αρχιτεκτόνων με βασικούς συντελεστές δύο μάχιμους αρχιτέκτονες τον Αλέξανδρο Ζώμα και την Μαρία Παπαβασιλείου, που διακρίθηκαν στον διεθνή αυτόν Διαγωνισμό με εύφημο μνεία. Θεωρώ την μελέτη αυτή αξιόλογη και άξια δημοσίευσης. 

Έχει τίτλο: 

«κατώφλια δημιουργίας»

Ομάδα μελέτης:
Αλέξανδρος Ζώμας (Micromega)
Μάρα Παπαβασιλείου (Micromega)
Fabiano Micocci (Νear Architecture)
Μαριάνθη Παπαγγελοπούλου 
(φοιτήτρια αρχιτεκτονικής)

Master plan


01 / ΣΗΜΕΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑΣ & ΣΥΝΘΕΣΗΣ

Η επιρροή του τόπου

Το Πολιτιστικό Χωριό Λέμπας έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς αποτελεί σημείο όπου το παρελθόν του αρχαιολογικού χώρου και των ευρημάτων της περιοχής συναντούν ένα πυρήνα σύγχρονης δημιουργίας. Η κίμακα του οικισμού και η εγγύτητα με το φυσικό περιβάλλον προσφέρουν συνθήκες διαβίωσης που υποστηρίζουν τη δημιουργία, τόσο για τους ενδιαφερόμενους καλλιτέχνες, όσο και για την τοπική κοινότητα, ενώ ο θεσμός της Φιλοξενίας Καλλιτεχνών (Art Residencies), αποτελεί ένα εργαλείο τοπικής ανάπτυξης αλλά και ανάδειξης του χαρακτήρα της Κύπρου και προσέλκυσης επισκεπτών.

Η πρόταση λαμβάνει υπόψη της αυτό το στοιχείο της αλληλεπίθεσης των ιστορικών στρωμάτων καθώς και την ιδιαιτερότητα των επισκεπτών, ενώ αναδεικνύει τη σχέση του νέου με το παλιό. Οι ιδιαίτερες κλιματολογικές συνθήκες του τόπου ευνοούν την κατοίκηση του ενδιάμεσου χώρου, δηλαδή του ημιυπαίθριου χώρου, όπου λαμβάνουν χώρα οι περισσότερες κοινωνικές και πολιτιστικές δραστηριότητες, μια ποιότητα που υπάρχει στον οικισμό και θα αναδειχθεί στις νέες κατασκευές. 


άποψη εργαστηρίων και φοιτητικών κατοικιών

Δυναμική σχέση παλαιών και νέων κελυφών

Τα νέα κτίρια που θα προστεθούν καλούνται να βρεθούν σε μια σχέση συμπληρωματική με τα υφιστάμενα, αναδεικνύοντάς τα. Η σχέση παλιού και νέου εντοπίζεται στον ενδιάμεσο υπαίθριο χώρο που τα ενώνει και που αποτελεί εκτόνωση και για τα δύο. 

διάγραμμα

Ο τοίχος με τα γλυπτά των Καλλιτεχνών που σηματοδοτεί την είσοδο στο Κολέγιο Τέχνης, διατηρείται ως νέα είσοδος και βρίσκεται σε άμεση συσχέτιση με τα εργαστήρια ζωγραφικής, ένα εκ των οποίων παίρνει και την ονομασία του από τον ιδρυτή Στας Παράσκο.

άποψη της εισόδου

Μεγιστοποίηση σχέσης υπαίθριου – ημιυπαίθριου χώρου και συνεχόμενης πορείας μεταξύ δημόσιων πλατωμάτων 

Η πρόταση επιδιώκει τη μεγιστοποίηση της σχέσης μεταξύ των κλειστών και των ημιυπαίθριων χώρων: τόσο τα εργαστήρια όσο και οι χώροι διαμονής έρχονται σε άμεσο συσχετισμό με κάποιο στεγασμένο υπαίθριο χώρο, δεδομένου ότι εκεί λαμβάνουν χώρα οι δραστηριότητες κατά τους θερινούς, ανοιξιάτικούς και φθινοπωρινούς μήνες. 

ενδιάμεσοι χώροι

Οι μεταβατικοί ενδιάμεσοι χώροι, λοιπόν αποτελούν τους κοινωνικούς πυρήνες εντός των συγκροτημάτων όπου διευκολύνεται η καθημερινή επαφή και ανταλλαγή μεταξύ επισκεπτών και μαθητών. Οι κοινωνικοί πυρήνες εντός της πρότασης έρχονται σε άμεση σχέση με τους πυρήνες εκτός αυτού. 

ενδιάμεσοι χώροι

Προσαρμογή στην τοπιογραφία 

Οι όγκοι των νέων κατασκευών της πρότασης, ειδικότερα αυτοί του βορειότερου οικοπέδου όπου χωροθετείται η φιλοξενία των καλλιτεχνών, κάθονται οργανικά στο έδαφος ή αιωρούνται πάνω από αυτό. Αυτό γίνεται καθώς θεωρούμε ότι η κλίμακα του τοπίου αποτελεί ένα παράγοντα που επηρέασε την ανάπτυξη του οικισμού εν γένει, όπου οι φυσικές υψομετρικές καμπύλες διατηρήθηκαν και στις οποίες ερχόμαστε να προσαρμοστούμε με τις νέες κατασκευές. 

άποψη κατοικίας καλλιτεχνών

02 / ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΩΝ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΟΙΚΙΣΜΟΥ

Σε κάθε οικόπεδο, εντοπίζουμε μια γραμμική υπαίθρια κίνηση μεταξύ νέων και υφιστάμενων κατασκευών, που εκτείνεται κατά μήκος του οικοπέδου και η οποία επιτρέπει να περπατήσει κανείς όλο το συγκρότημα, και να συναντήσει πάνω σε αυτή τη διαδρομή ημιυπαίθριους χώρους δημιουργίας και συναναστροφής.

κάτοψη εργαστηριών και φοιτητικών κατοικιών

Πόλος Εικαστικής Εκπαίδευσης, Ξενώνα και Διοίκησης

Το Κέντρο Εικαστικής Εκπαίδευσης βρίσκεται στη νότια πλευρά του οικοπέδου. Αποδίδοντας φόρο τιμής στον καλλιτέχνη Στας Παράσχο, αποφασίζεται να διατηρηθεί η νότια είσοδος μέσα από το Μεγάλο Τοίχο των Καλλιτεχνών απέναντι από την κεντρική πλατεία, οδηγώντας στα εργαστήρια. Ένα από τα δύο εργαστήρια ζωγραφικής χωροθετείται στο εργαστήριο του Στας Παράσκου, ενώ προτείνεται πλατεία μπροστά από αυτό που θα αναδεικνύει τα υπάρχοντα και τα νέα γλυπτά. Το νέο κτίσμα βρίσκεται σε αντίστιξη με το υφιστάμενο κτίριο. Τα εργαστήρια βρίσκονται σε δύο επίπεδα, ενώ η υπερυψωμένη πλατεία προσφέρει θεάσεις στο οικισμό και τη θάλασσα. Μια υπαίθρια γραμμική πορεία που ελίσσεται μεταξύ των νέων και υφιστάμενων κτισμάτων συνδέει κατά μήκος του οικοπέδου όλες τις χρήσεις.

υπαίθρια γραμμική πορεία

Πόλος φιλοξενίας καλλιτεχνών 

Προτείνεται το βόρειο οικόπεδο να παραλάβει τις χρήσεις του Κέντρου Φιλοξενίας Καλλιτεχνών. Αφενός οι καλλιτέχνες θα μπορούν να έχουν περισσότερη ιδιωτικότητα στο πιο απομακρυσμένο σημείο από την κεντρική πλατεία του χωριού, αφετέρου ο σχεδιασμός αξιοποιεί το καδράρισμα της θέας στο τοπίο. Παράλληλα, τα εργαστήρια των καλλιτεχνών λειτουργούν και σαν εκθεσιακοί χώροι.
κεντρική πλατεία

Η ιδιαιτερότητα του οικοπέδου έγκειται στις υψομετρικές διαφορές, όπου και προσαρμόζεται το συγκρότημα. Αναπτύσσεται ένας γραμμικός περίπατος μεταξύ των υφιστάμενων κελυφών και των νέων κατασκευών, πάνω στον οποίο βρίσκει κανείς τους υπαίθριους χώρους εκτόνωσης και δημιουργίας. Κάθε εργαστήριο συνοδεύεται από υπαίθριο χώρο δημιουργίας και οι ενδιάμεσες αυτές αυλές θα αποτελέσουν τα σημεία δημιουργικής ανταλλαγής. Εκεί, η θέα προς το τοπίο, και συχνά προς τη θάλασσα, καδράρεται και αναδεικνύεται η σημασία του πολιτιστικού του τοπίου του οικισμού. Διάσπαρτοι ανάμεσα στα εργαστήρια εντοπίζονται οι χώροι διαμονής των καλλιτεχνών σε δύο επίπεδα. Τα μεγαλύτερα υπνοδωμάτια βρίσκονται στις νέες κατασκευές, ενώ τα μικρότερα εντοπίζονται στα υφιστάμενα κελύφη. Αποφασίζοντας να αναμείξουμε τους χώρους των υπνοδωματίων με τους χώρους των εργαστηρίων, επιδιώκουμε να δημιουργήσουμε μια μεγαλύτερή κατανομή δραστηριοτήτων στο συγκρότημα όλες τις ώρες της ημέρας, αλλά και μια πιο στενή σχέση μεταξύ του κάθε φιλοξενούμενου καλλιτέχνη με το χώρο δημιουργίας. Παράλληλα, η πορεία μέσα στο συγκρότημα αποκτά μεγαλύτερη εναλλαγή για τον επισκέπτη, καθώς η κατανομή των χώρων έκθεσης/εργαστηρίων με τις υπαίθριες αυλές και τις θεάσεις στο τοπίο εναλλάσσονται διαρκώς.

νότια όψη

 ΜΕΘΟΔΟΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ 

Επεμβαίνοντας στα υφιστάμενα κελύφη 

Προτείνονται σημειακές παρεμβάσεις αποκατάστασης στα υφιστάμενα κελύφη, στην τοιχοποίϊα, την οροφή και τα κουφώματα. Ο στόχος είναι να διατηρηθεί ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της ανώνυμης αρχιτεκτονικής, παραλαμβάνοντας όμως χωρίς πρόβλημα την εγκατάσταση των νέων χρήσεων. Λεπτομερέστερη πρόταση θα διατυπωθεί, όπως είναι επόμενο, μετά από επί τόπου αυτοψία από τους εμπειρογνώμονες της ομάδας που θα αξιολογήσουν την κατάσταση. 


Υλικά και μέθοδος κατασκευής των νέων κτισμάτων 

Οι νέες κατασκευές ανταποκρίνονται στις ανάγκες μια οικονομικής και γρήγορης μεθόδου κατασκευής, η οποία θα αφήνει το ελάχιστο αποτύπωμα στο έδαφος, ωστε όταν χρειαστεί να απομακρυνθεί, να είναι εύκολο να αποσυναρμολογηθεί. Με αυτό το δεδομένο, προτείνεται ξύλινος εμφανής σκελετός για τις νέες κατασκευές, καθώς το ξύλο είναι ένα υλικό που ανταποκρίνεται σε αυτές τις ανάγκες, αλλά αποτελεί και επιλογή από αισθητική σκοπιά καθώς ταιριάζει με την υλικότητα του τόπου. Συνιστάται η κατασκευή εν ξηρώ, ώστε να μεγιστοποιείται η δυνατότητα λυσίματος της κατασκευής.

Η πλήρωση του ξύλινου σκελετού γίνεται από ξύλινα πανέλα και υαλοστάσια. Σε σημειακά στοιχεία του ισογείου, όπου είναι ζητούμενο να οριστεί μια πιο συμπαγής όψη, επιλέγεται η χρήση εμφανούς οπτοπλινθοδομής. Το τούβλο, αντίστοιχα ανταποκρίνεται στην υλικότητα του τόπου και παραπέμπει στην ιστορία της κεραμικής. Ως στοιχείο εμφανές έρχεται σε αντίστοιξη με το ξύλο και προσφέρει μια πολυπλοκότητα στις όψεις. 


Ο υπαίθριος χώρος διαμορφώνεται με σκληρές και μαλακές επιφάνειες. Στις μαλακές επιφάνειες εντοπίζονται σημεία φυτεύσεων, όπου επιλέγονται ενδημικά φυτά χαμηλών απαιτήσεων για λόγους μείωσης του κόστους συντήρησης. 


Οι σκληρές επιφάνειες δαπεδόστρωσης προτείνεται να έχουν διαπερατότητα από το νερό, κυρίως μέσω της αρμολόγησης. Διακρίνουμε δύο τυπολογίες. Από τη μία η γραμική πλακόστρωση ακολουθεί την κίνηση, ενώ πλακόστρωση με μεγαλύτερες πλάκες διακρίνει τα σημεία στάσης. Οι πλάκες προτείνεται να αποτελούνται από σκυρόδεμα, όπου εμφανίζονται και κάποια αδρανή με χρώμα. 

Κάντε κλικ στις εικόνες για μεγέθυνση

Friday, September 9, 2016



ΔΥΟ ΒΡΑΔΥΕΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΠΟΛΥΦΩΝΙΑΣ
ΜΙΚΡΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΤΟΥΝΙΩΝ 
ΣΤΗΝ ΛΙΜΝΗ ΕΥΒΟΙΑΣ 

από την ρομαντική λυρικότητα του Μπραμς
στην νεανική ένταση του Σκαλκώτα



Το Μικρό Θέατρο Κατουνίων

Δύο ξεχωριστές βραδιές παρακολουθήσαμε και φέτος για 7η συνεχή χρονιά στο Μικρό Θέατρο των Κατουνίων στην Λίμνη Ευβοίας. Δύο Βραδιές Μουσικής Πολυφωνίας με τραγούδια του Brahms και μουσική για ασυνόδευτο βιολί, που οργάνωσε ο Αλέξανδρος Παναγιωτόπουλος την Παρασκευή και το Σάββατο 2 και 3 Σεπτεμβρίου 2016 στην μνήμη των γονιών του.
Ο Αλέξανδρος Παναγιωτόπουλος

Παρά τις δραματικές στιγμές που προηγήθηκαν στα τέλη Ιουλίου με τις καταστροφικές πυρκαγιές, που απείλησαν το Μικρό αυτό Θέατρο και κατέστρεψαν μοναδικά αγαπημένα τοπία φυσικού κάλους, παρά τις προσπάθειες των πυροσβεστών και πιλότων, οι εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν τελικά με επιτυχία και ενίσχυσαν την διάθεση και την ψυχολογία όλων.

Στην πρώτη εναρκτήρια συναυλία, με τίτλο «Σας αρέσει ο Μπράμς; Μια πολυφωνική ερώτηση» που ήταν αφιερωμένη στην μνήμη της σπουδαίας μεσόφωνου Στέλλας Ντουφεξή, 

Η Στέλλα Ντουφεξή στο Μικρό Θέατρο των Κατουνίων το 2013

ερμηνεύσαν πολυφωνικά και σόλο τραγούδια του Γιοχάνες Μπραμς, εμπνευσμένα από το ρομαντικό κίνημα και τις λαϊκές ευρωπαϊκές παραδόσεις η Φανή Αντωνέλου σοπράνο, η Λένια Ζαφειροπούλου μέτζο σοπράνο, ο Rοbert Bartneck τενόρος, o Kresimir Strazanac μπασοβαρύτονος και συνόδευσαν στο πιάνο ο Απόστολος Παληός και ο Andrej Hovrin.

η Φανή Αντωνέλου σοπράνο, και η Λένια Ζαφειροπούλου μετζο σοπράνο



ο Rοbert Bartneck, τενόρος, o Kresimir Strazanac, μπασοβαρύτονος

Τα τραγούδια αυτά που αντλεί ο Μπραμς από του θρύλους του μεσαίωνα, τους ποιητές του καιρού του και την ανθίζουσα λαογραφία του ρομαντικού κινήματος, φθάνουν από την βουκολική αφέλεια ως την πιο φιλόδοξη έντεχνη πολυφωνία. Είναι χαρακτηριστικοί οι τίτλοι των τραγουδιών όπως «Ο δρόμος για την καλή μου», « Ένα μικρό ωραίο πουλί», «Ξέρω ένα κοριτσάκι», «Αδελφούλα», «Αχ αγγελική Βοσκοπούλα», το περιεχόμενο των οποίων ανέλυσε η Λένια Ζαφειροπούλου και ενίσχυσαν την αίσθηση αυτής της βουκολικής αφέλειας. 


Θα τολμούσα να πω ότι παρά την πραγματικά άψογη ερμηνεία των καλλιτεχνών, η αφέλεια αυτή αρκετές φορές ήχησε περίεργα μέσα από την γνωστή και παράλληλα φορτισμένη αυτή την εποχή δύσκολη εκφορά της γερμανικής γλώσσας και των εκφράσεων των ερμηνευτών, που σε αρκετά σημεία ήταν έντονα δραματικές, κάπως φοβιστικές θα έλεγα, αν συγκρίνει κανείς με την δική μας ευχάριστη μεσογειακή εκφραστικότητα αντίστοιχων ερμηνειών.




Το ακροατήριο, που εκτός από τους καλεσμένους από την Αθήνα περιλάμβανε κατοίκους της Λίμνης Ευβοίας και των γύρω χωριών, χειροκρότησε ένθερμα την εξαιρετική ερμηνεία, σχολίασε όμως ότι δεν είναι εύκολο να μυηθεί και ταυτόχρονα να «ψυχ-αγωγηθεί» με άγνωστα στο ευρύτερο κοινό μουσικά κομμάτια και ιδιαίτερα με την ιδιότυπη αυτή γερμανική εκφορά και εκφραστικότητα. Η συγκεκριμένη φετινή επιλογή των 30 πολυφωνικών και σόλο τραγουδιών του Brahms, κρίθηκε επιφυλακτικά, κούρασε σε ένα βαθμό το κοινό και όλοι ήλπιζαν σε κάτι διαφορετικό για την επόμενη ημέρα.


ο Γιώργος Δεμερτζής,

Και πράγματι την επόμενη ημέρα ο Γιώργος Δεμερτζής, για τρίτη φορά φέτος στο Μικρό Θέατρο των Κατουνίων, μας πέρασε από την πολυφωνία, στην Μουσική για ασυνόδευτο βιολί, ερμηνεύοντας με τον δικό του μοναδικό τρόπο την Σονάτα αρ. 3 σε ντό μείζονα BWV 1005 και την Παρτίτα αρ. 2 σε ρε ελάσσονα BWV 1004, του Johann Sebastian Bach.

ο Γιώργος Δεμερτζής,

Η έκπληξη της βραδιάς ήταν για μένα η Σονάτα για Σόλο Βιολί (1925) του Νίκου Σκαλκώτα, ένα σπουδαίο νεανικό έργο, το πρώτο του σε ευθεία αναφορά προς το έργο του Μεγάλου Κάντορα.

Νίκος Σκαλκώτας

«Μελέτησα ώρες Bach, για να προσθέσω κάποια μέτρα στην Σονάτα που ανήκει σε Σένα» 

γράφει ο εικοσάχρονος σπουδαστής του βιολιού και της σύνθεσης Νίκος Σκαλκώτας από το Βερολίνο στην φίλη του, βιολονίστα Νέλη Ασκητοπούλου».

Ο Γιώργος Δεμερτζής, σύμφωνα με τα δικά μου ταπεινά κριτήρια, απέδωσε ανάμεσα στα δύο έργα του Μπάχ, την σονάτα αυτή μεταφέροντας μας αυτή την νεανική φρεσκάδα, την ορμή και εκρηκτικότητα του νέου τότε ταλαντούχου καλλιτέχνη Νίκου Σκαλκώτα. 

Και οι δύο βραδιές έκλεισαν με το ευγενικά καθιερωμένο δείπνο που παρέθεσε η οικογένεια της Βάνας Ξένου και του Αλέξανδρου Παναγιωτόπουλου στους καλεσμένους τους. Ανάμεσά τους νέοι μεταπτυχιακοί φοιτητές Αρχιτεκτονικής και της Σχολής Καλών Τεχνών, διευθυντές μουσείων και φυσικά ικανός αριθμός συναδέλφων, συμπεριλαμβανομένου αυτή την φορά και του Δημήτρη Φατούρου και της συζύγου του Λίτσας Τρέσου.

Κάντε ΚΛΙΚ στις εικόνες για μεγέθυνση